ТОП 10:

Definicja integracji europejskiej



Przez integrację europejską rozumie się takie łączenie się ze sobą krajów wchodzących do europejskiego związku integracyjnego, które doprowadzi do tego, że związek ten w relacji do swojego otoczenia stanie się pewna całością, a kraje członkowskie jej częściami.

Formy integracji gospodarczej:

ustrefa wolnego handlu – forma ugrupowania integracyjnego, powołanego zwykle na podstawie umowy międzynarodowej, której strony podejmują decyzję o zniesieniu ceł i ograniczeń ilościowych w wymianie handlowej;

uunia celna – polega na ujednoliceniu ceł zewnętrznych i stworzenia w ten sposób jednolitego obszaru celnego, umożliwiającego wypracowanie jednolitej polityki handlowej;

u wspólny rynek – kolejna forma integracji gospodarczej, tworzona na bazie unii celnej. W jego ramach mamy do czynienia ze swoboda przepływu dóbr i usług oraz zniesieniem barier w przepływie czynników produkcji (kapitału, siły roboczej, technologii);

uunia walutowa – zakłada koordynację polityki walutowej i kursowej państw uczestniczących w celu osiągnięcia pełnej wymienialności walut oraz wprowadzenia wspólnej waluty;

u unia gospodarcza zakłada głęboka koordynację i unifikację narodowych polityk gospodarczych i sprawowanie władzy w kluczowych kwestiach przez organ ponadnarodowy. Wśród polityk gospodarczych objętych tym procesem należy wymienić m.in. politykę rozwojową, regionalną, rolną, transportową.

Pojęcie integracji politycznej

Polityczna integracja – tworzenie instytucjonalnych mechanizmów i procedur podejmowania decyzji, także kształtowanie wspólnych wartości i oczekiwań, pokojowe rozwiązywanie sporów i społeczno-polityczna spójność.

Koncepcje głoszone po II wojnie światowej dotyczące przyszłości Europy

Ønurt federalistyczny

Zgodnie z tą wizją Europy integracja powinna polegać na centralizacji niektórych funkcji na szczeblu ponadpaństwowym (rząd federalny), a z drugiej – na decentralizacji na poziomach niższych, regionalnych i lokalnych. Zatem najpierw trzeba zbudować instytucje polityczne ponadpaństwowych struktur przez odebranie rządom, sądom, parlamentom narodowym konkretnych uprawnień na rzecz ich europejskich odpowiedników. W sprawach należących bezpośrednio do kompetencji organów federalnych nie przewidziano pośrednictwa państw członkowskich.

Ønurt funkcjonalistyczny

Zwolennicy tego nurtu uważali, że jedność europejską należy budować przede wszystkim przez tworzenie realnych więzi między państwami, głównie ekonomicznych, co doprowadzi do tak daleko posuniętej współzależności, że wojny i konflikty międzynarodowe staną się niemożliwe, ponieważ zniknie materialna przyczyna ich powstawania.

W gronie funkcjonalistów można wyodrębnić dwie grupy: tradycjonalistów i neofunkcjonalistów.

- tradycjonaliści uważali, że umiędzynarodowienie powinno się dokonywać drogą stopniowej erozji struktur państwa i rozszerzenia międzynarodowej działalności funkcjonalnej.

- neofunkcjonaliści twierdzili, że procesy zjednoczeniowe mają immanentną zdolność samorozwoju.

Ø nurt konfederalny

Zwolennicy tego ujęcia kładli nacisk na „demokratyczną kontrolę” instytucji międzynarodowych. Parlament miał stanowić „wentyl bezpieczeństwa”, dający upustniezadowoleniu występującemu w państwach członkowskich z powodu niepopularnych decyzji podejmowanych przez struktury europejskie.

Konfederaliści nie wykluczali przekształcenia konfederacji w federację.

Geneza integracji europejskiej:

U podstaw integracji europejskiej leżą przyczyny polityczne i ekonomiczne.

q przyczyn politycznych należy upatrywać w idei dotyczącej stabilności kontynentu oraz w idei europejskiego wkładu w rozwój gospodarczy i pokój na świecie.

q przyczyny ekonomiczne integracji europejskiej są związane z możliwością całkowitego wykorzystania korzyści, jakie mogą wynikać ze skali produkcji oraz komparatywnej przewagi różnych części kontynentu.

Główne fazy działań integracyjnych do połowy lat 50. XX wieku:

o przekształcenie 16 kwietnia 1947 r. doraźnej pomocy amerykańskiej dla Europy Zachodniej w ramach tzw. Planu Marshalla w Organizację Europejskiej Współpracy Gospodarczej (OEEC);

o utworzenie w marcu 1948 r. tzw. paktu brukselskiego o Unii Zachodniej z udziałem Belgii, Holandii, Luksemburga, Francji i Wielkiej Brytanii, przekształconego w 1954 r. w Unię Zachodnioeuropejską;

o powołanie do życia 4.04.1949 r. Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO);

o podpisanie w 1951 r. traktatu powołującego do życia Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) z udziałem Belgii, Holandii, Luksemburga, Francji, Włoch i RFN;

o podpisanie w marcu 1957 r. układu o Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) oraz Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) przez 6 krajów EWWiS.

Wspólnoty Europejskie”to nazwa obejmująca do 1993 roku Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Europejską Wspólnotę Gospodarczą, a obecnie tylko dwie z nich – Wspólnotę Europejską, powstałą w miejsce EWG oraz Euratom.

Na mocy Traktatu o Fuzji z 1965 r. wszystkie trzy Wspólnoty posiadały te same instytucje i miały zawsze ten sam skład członkowski, pozostawały jednak prawnie odrębne.

Na mocy Traktatu z Maastricht nastąpiło oficjalne przemianowanie EWG na Wspólnotę Europejską. Pozostaje ona odrębnym podmiotem w ramach Unii Europejskiej, która została ustanowiona przez ten Traktat. Ponadto w 2002 roku zgodnie z Traktatem Paryskim EWWiS została rozwiązana.

Już w 1969 roku Wspólnota Europejska podjęła pierwsze kroki w celu budowy unii gospodarczej i walutowej. Stanowił go tzw. plan Barre. Następnymi znaczącymi przedsięwzięciami w tej kwestii były: plan Wernera (1971), ustanowienie Europejskiego Systemu Walutowego (1978), stosowne regulowania Jednolitego Aktu Europejskiego (1986), plan Delorsa (1988).

Plan Delorsa przewidywał, że państwa WE 1 lipca 1990 roku powinny rozpocząć budowę unii gospodarczej i walutowej.

Od 1994 roku rozpoczęto drugi etap EMU, którego ostatecznym celem było wprowadzenie wspólnej waluty euro. Istotne znaczenie miało uzgodnienie kryteriów zakwalifikowania poszczególnych członków do EMU. Ostatecznie przyjęto następujące cztery punkty:

Ø przyrost rocznego zadłużenia nie może wynosić powyżej 3% PKB;

Øogólne zadłużenie nie może być powyżej 60% PNP;

Ø stopa inflacji nie może wynosić więcej niż 1,5% przeciętnej stopy inflacji trzech państw wykazujących się najniższą inflacją;

Ø nominalna długoterminowa stopa procentowa nie może przekraczać więcej niż 2% przeciętnej trzech krajów o najniższych stopach inflacji, a ponadto dane państwo nie może spowodować przez co najmniej 2 lata żadnych ostrych napięć w mechanizmie kursów walutowych.

Jednolity Akt Europejski wszedł w życie 1 lipca 1987 r.

Zakładał on ustanowienie do 1992 roku pełnego rynku wewnętrznego, zniesienie wszelkich ograniczeń gospodarczo-handlowych między państwami członkowskimi, a ponadto poszerzenie pola działania Wspólnot w takich dziedzinach, jak: ochrona środowiska naturalnego, sprawy socjalne, badania i technologia.

Poszerzono także zasadę głosowania większościowego w Radzie Ministrów, wzmocniono uprawnienia Parlamentu Europejskiego oraz uregulowano wyższy poziom koordynacji polityki zagranicznej w ramach tzw. Europejskiej Współpracy Politycznej.

Traktat o Unii Europejskiej został podpisany 7 lutego 1992 roku, a wszedł w życie 1 listopada 1993 roku.

§ pierwszy filar obejmuje dwie istniejące Wspólnoty Europejskie. Traktat z Maastricht nie likwiduje ich, lecz rozszerza oraz dokładniej definiuje ich kompetencje w poszczególnych dziedzinach, modyfikując oraz uzupełniając ich traktaty założycielskie,

§ drugi filar stanowi wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa,

§ trzeci filar obejmował do czasu wejścia w życie Traktatu Amsterdamskiego współprace państw w zakresie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. 1 maja 1999 roku nastąpiło przeniesienie

Problematyki azylowej, wizowej, imigracyjnej oraz innych polityk związanych ze swobodnym przepływem osób do pierwszego filaru.

Traktat Amsterdamski został podpisany 2 października 1997 roku, a wszedł w życie 1 maja 1999 roku.

Istotnymi elementami innowacyjnymi w traktacie są:

ü w zakresie I filara:

- podtrzymanie zobowiązania do działania na rzecz wzrostu gospodarczego,

- przyjęcie zobowiązań odnośnie zachowania oszczędnej polityki budżetowej w celu umożliwienia realizacji EMU i wprowadzenia euro,

- osiągnięcie kompromisu w kwestii zwalczania bezrobocia, przypisując w tym zakresie pewne obowiązki UE, choć zasadniczą odpowiedzialność nadal miały ponosić państwa;

ü w zakresie II filara:

- zapowiedź dalszego zacieśnienia współpracy w ramach WPZiB oraz wprowadzenie w tym celu stanowiska Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela,

ü w zakresie III filara:

- zwiększenie kompetencji unijnych w ramach polityki azylowej, wizowej, imigracyjnej oraz w sprawie uchodźców.

Traktat lizboński - oficj. Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską podpisany 13 grudnia 2007 r.

• W stosunku do państw-stron wszedł w życie 1 grudnia 2009 r., przy czym w hierarchii źródeł prawa porządku prawnego RP obowiązuje od chwili ogłoszenia w Dzienniku Ustaw 2 grudnia 2009 r.

• Powstał po fiasku Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy. Zniesie on podział na Wspólnotę Europejską i Unię Europejską oraz nada Unii Europejskiej osobowość prawną.

• Traktat wzmacnia rolę Parlamentu Europejskiego i parlamentów krajowych, gwarantując obywatelom większą możliwość uczestnictwa w procesie decyzyjnym UE.

• Zwiększa się możliwość działania w dziedzinach o istotnym znaczeniu dla dzisiejszej Unii takich jak bezpieczeństwo energetyczne czy walka z terroryzmem.

• Traktat wprowadza ponadto istotne zmiany w tak ważnej sferze działalności, jak polityka zagraniczna, m.in. poprzez ustanowienie funkcji Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. zagranicznych oraz powołanie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych. Zmiany te przyczynią się do lepszego promowania interesów i wartości europejskich w świecie oraz umocnienia pozycji międzynarodowej UE.
Etapy rozszerzania Unii Europejskiej

1973 - pierwsze rozszerzenie
1 stycznia wszedł w życie traktat o przystąpieniu do WE nowych członków: Danii, Irlandii i Wielkiej Brytanii.
Norwegowie wypowiadają się w referendum przeciw przyłączeniu ich kraju do WE.

1981 - drugie rozszerzenie
1 stycznia, na mocy układu podpisanego 28 maja 1979 r. Grecja została kolejnym państwem członkowskim WE.

1986 - trzecie rozszerzenie
1 stycznia Hiszpania i Portugalia stały się pełnoprawnymi członkami WE.

1990
Po upadku Muru Berlińskiego, zjednoczone Niemcy dostosowują zasady swojego członkostwa do zwiększonej o wschodnie landy liczby mieszkańców.
1995 - czwarte rozszerzenie
1 stycznia Austria, Finlandia i Szwecja stały się członkami UE.
Społeczeństwo Norwegii większością 52,8 % wypowiedziało się przeciwko akcesji z UE.

2004 - piąte rozszerzenie
1 maja Cypr, Czechy, Estonia, Litwa Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia, Węgry stały się pełnoprawnymi członkami UE.

2007 - szóste rozszerzenie
1 stycznia 2007 r. Bułgaria i Rumunia

Kraje kandydujące:

Była Jugosłowiańska Republika Macedonii
Chorwacja
Turcja

Głównym kierunkiem geograficznym polityki zagranicznej UE jest Europa.

UE utrzymuje bliskie stosunki z wysoko rozwiniętymi państwami Europy Zachodniej należącymi do Europejskiego Zrzeszenia Wolnego Handlu, tj. z Norwegia, Islandią, Liechtensteinem i Szwajcarią. Wspólnie z trzema pierwszymi od 1 stycznia 1994 tworzy Europejski Obszar Gospodarczy. Ściśle współpracuje z minipaństwami: Andorą, Monako i San Marino. Utrzymuje dobre stosunki ze stolica Apostolskąi techniczną współpracę z Miastem-Państwem Watykańskim, które w grudniu 2000 roku przyjęło euro jako swoją walutę.

Najważniejszym kierunkiem polityki zagranicznej UE jest Eur. Środkowa + Bałkany.

Poczynając od Traktatu z Maastricht, cele polityczne wobec tego regionu są następujące:

qrozwiązanie powstałych na początku lat 90. konfliktów etnicznych oraz zapewnienie stabilizacji politycznej, ekonomicznej i społecznej w krajach tam leżących, celem wzmocnienia własnego bezpieczeństwa i możliwości rozwoju,

q przygotowanie większości pastw tego regionu do partnerskiej współpracy, a następnie części z nich do członkostwa w Unii.

Szczególny obszar zainteresowania UE stanowią położone w Europie Wschodniej i w północnej części Azji kraje zrzeszone we Wspólnocie Niepodległych Państw.

Zainteresowanie UE obszarem WNP wynika z różnych przesłanek, które można zbiorczo określić jako polityczne, ekonomiczne, a nawet kulturowe. Polityka zewnętrzna UE wobec państw WNP potwierdzić ma także rosnącą rolę Unii jako globalnego aktora międzynarodowego.

UE jest mocno zaangażowana w szeroko rozumianym regionie śródziemnomorskim, obejmującym państwa Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Aktywność UE wynika ze strategicznego znaczenia tego rozległego obszaru oraz historycznych, gospodarczych i kulturowych związków między państwami członkowskimi UE a krajami zza Morza Śródziemnego.

Polityka UE wobec całego regionu koncentruje się na rozwijaniu Partnerstwa Eurośródziemnomorskiego oraz na działaniach na rzecz pokoju na Bliskim Wschodzie (rozwiązaniu konfliktu arabsko-izraelskiego, stabilizacji Afganistanu i Iraku oraz dialogu z Iranem).

Wykład 11 - Miejsce i rola NATO po zakończeniu zimnej wojny

• Geneza i ewolucja NATO w okresie zimnej wojny.

• Struktura cywilna i wojskowa NATO.

• Nowe problemy strategiczne - kształtowanie się doktryny NATO od zakończenia zimnej wojny do 1999 r.

• Problem poszerzenia w latach 90. XX w. i na pocz. XXI w.







Последнее изменение этой страницы: 2016-08-06; Нарушение авторского права страницы

infopedia.su Все материалы представленные на сайте исключительно с целью ознакомления читателями и не преследуют коммерческих целей или нарушение авторских прав. Обратная связь - 3.233.220.21 (0.012 с.)