ТОП 10:

Генезис капитализма. Переход к капиталист. хозяйству в Голландии и Англии



Говоря о капитализме, следует вспомнить понятие «Новое время», появивш. в эпоху Возрождения и связ. с развитием личности, науки и культуры. В это время зарождение современной науки(природовед, географ, астрономии)

Изменения коснулись и экономики. Усовершенств. орудия труда и технологии произв-ва были во всех основных отраслях пром-ти. Возникновение и развитие мануфактур, где главн. характерной чертой были разделение труда и труд наемных рабочих. Наиболее развитым типом мануфактуры была централизованная, организаторами которой были бывшие цеховые мастера. В I период развития капитализма – с 16 до последн трети 18 вв – мануфактура была ведущей формой капиталист. произв-ва в странах Зап. Европы. Объединение рабочих в одном помещении позволило провести между ними детальное разделение труда, усоверш. технологии, рабочие инструменты и орудия труда, что поднимало производительность и подготовило в будущем переход к машинной технике в период промышл. переворота.

Отрасли с наиболее интенсивным развитием капитализма: добыв. Промышленность, металлообработка, произв. оруж, судостроение.

В с/х капитализм укоренялся более медленно, чем в промыш. Причины: медленное развитие техники в с/х; феодальн собственность на землю; личнозависимые крестьяне.

О развитие капит. свидетельствует начало дифференциации крестьянства, возникновение новых дворян, котор. переводили свои хоз-ва на производство продукции на рынок и заменяли труд крепостных крестьян на труд наемны рабочих, что было эффективнее.

Вместе с ростом товарной прмышл. и с/х происходит расширение внутр. рынка, быстро увелич. произв-во товаров на внешний рынок, где одним из главных лиц – купец. Усложняется денежное обращение, укореняются новые виды торговых сделок и соглашений. Биржа – место операций с товарами и цен. бумагами, развив. кредит и банковское дело. Появл свободного капитала – одно из решающих условий зарожд. капитализма.

Формируются классы буржаузии и наемных рабочих.

• Сословная монархия --> абсолютизм (король концентрирует власть и подчиняет церковь =>

• Феодалы, видя угрозу свом эк и полит интересам, начинают борьбу против абсолютизма =>

• Король ищет поддержку у буржуазии, как оппозицию феодалам. Для буржуазии - укрепление её положения, для короля финансирование =>

• Буржуазия превращ в мощную эк. силу, предст интересы прогрессивной части общества, поэтому претендует на полит власть =>

• Абсолютизм политически подавлять и грабить буржуазию=>

• Буржуазные революции

 

Первая буржуазная революция в Нидерландах в 1566-1579 гг.(локальный хар-р, способствала развитию капит в Голландии)

Причины: 1) раннее развитие капитализма; 2) угнетение испанской короны, т.к. Нидерланды – колония Испании.

В I пол 16в противоречия между буржуазн развитием Нидерландов и политич режимом феодальн Испании => национально – освободит оттенок бурж революции. 1579 –Утрехтская уния(первая буржуазная Республика Соединенных провинций Нидерландов).

Английская революция 1640-1660 (революция «европейского масштаба», нанесшая большой удар феодализму)

Причины: политические, социальные и религиозные противоречия. После гражданской войны, Англия – конституцион монархия.

В соответствии с изберательной реформой 1654г большинство мест в парламенте получили дворяне, крупная и средняя буржуазия. Утверждены буржуазные порядки, которые потом распространились в других странах Европы.

 

 

Консолидация бел. народности (XIV-XV вв.)

Працэс фармиравання беларускай народнасци заняу дастаткова працяглы перыяд и адбывауся пад уплывам геаграфична-климатычных, сацыяльна-эканамичных, палитычных, царкоуна-рэлигийных фактарау, а таксама агульнаейрапейских тэндэнцый.

Беларуская мова. З моманту утварэння ВКЛ Яна меля статус дзяржаунай, хутка пашыралася и распаусюджвалася. У бел. мове есць пэуныя асабливасци, напрыклад цвердае «р», «дзеканне», «цеканне», фрыкатыуны гук «г». У гэты час бел. лит.я мова пачынае выцясняць з афицыйнага ужытку царкоунаславянскую мову. Дзяржауны статус падцверджваецца тым, што менавита на ей были написаны Статуты ВКЛ, а таксама большая частка дакументау. Развивалася бел лит.свецкага и рэлигйнага хар-ру, аднак войны 17-18 ст прывяли культуру у поуны заняпад. Адной з праяу гэтага працэса стала звужэнне ужывання бел. мовы, хутка быу зацверджаны перавод справаводства на беларускую мову. Але гэта не азначала поунага адмоулення ад бела. мовы, новы этап складвання бел. лит. мовы пачауся у 19 ст.

Рэлигия. Да сярэдзины 16 ст пераважная частка усходнеславянскага насельництва ВКЛ была праваслаунай. Усе спробы вяликих князеуутварыць у дзяржаве аутакефальную царкву скончылася няудачай, вядучая роля засталася за Маскоуским патрыярхам, таму праваслауная вера паступова стала асацыиравацца з «рускай». Аднак пасля Крэускай унии (1385) значна узрос уплыу каталицтва, якая пашыралася сярод шляхты и магнатау. У эпоху рэфармацыи з’явиуся кальвинизм. Мэтайякого было пераадоленне мижканфесиянальных размежаванасцей. Аднак у Польшчы и итве была трывалая пазицыя у каталицтва и хутка пашырылася Контррэфармацыя и пратэстанцки рух страциу падтрымку вядучых магнацких родау. Беларусы таксама рабили спробу аб”яднаць супрацьстауленыя хрысциянския канфесии. И у 1596 г была заключана Брэсцкая царкоуная уния. Нягледзячы на тое, што у 18 ст ужо палова беларусау была униятами, каталицкая царква прэтэндавала на вядучыя пазицыя, акрамя гэтага, праваслауная царква не была выцеснена з Беларуси, бо у яе была падтрымка з боку Расии. А кали яшчэ дадаць наяунасць буйных яурэйских и мусульманских абшчын, то становицца видавочнай уся стракатасць и супярэчливасць рэлигийнага жыцця таго часу.

Менталитеэт и этничная самасвядомасць. З часой старажытнасци у беларусау, як и у других народау, выпрацоувалися пэуныя адметнасци у спосабе мыслення и складу Розуму. Так, у беларусау засталося уяуленне аб рэальнасци иснавання злыхи добрых духау, вера у цудадзейную силу слоу. У делейшым тыповыми рысами нац. менталитэту стала талерантнасць (верацярпимасць), высоки узровень рэлигийнасци, патрыятызм, працавитасць.

 

 

Образование Речи Посполитой 1569 и статус ВКЛ в ее составе.

1569г. падпісаннем Люблінскай уніі. Умовы і сутнасць уніі былі наступнымі:

1. ВКЛ и Польшча зліваліся ў адзінае і непадзельнае цэлае і новая дзяржава атрымала назву Рэчы Паспалітай.

2. Кіраўнік дзяржавы - кароль, выбіраўся толькі ў Польшчы. Сталіцай дзяржавы быў толькі Кракаў.

3. Адзіным заканадаўчым органам дзяржавы станавіўся агульны Сойм, паседжанне якога праходзілі па чарзе і ў Польшчы, і ў ВКЛ.

4. ВКЛ захавала некаторыя аўтаномныя правы у межах Рэчы Паспалітай.

Княства мела права на свой асобны бюджэт, сваё войска і сваё заканадаўства, якое не павінна было супярэчыць інтарэсам агульнай дзяржавы.

Умовы ўніі былі несправядлівымі ў адносінах да ВКЛ. Княства страціла тэрыторыю Украіны, якую кароль перадаў Польшчы. Палітычныя супярэчнасці закладзенныя Люблінскай уніяй, нераўнапраўе народаў, страта ВКЛ свайго суверэнітэта не ўмацоўвалі агульную дзяржаву, наадварот, гэта спрыяла нараджэнню агульнага крызісу Рэчы Паспалітай.

Такім чынам, знешняя палітыка ВКЛ у ХУІ ст. прывяла да ўтварэння Рэчы Паспалітай.

Утварэнне Рэчы Паспалітай не скасавала Вялікага княства Літоўскага, але паліт. і эк. становішча мясцовага насельніцтва значна пагоршылася. Выбары ў агульны сойм паказалі, што рашаючая роля ў ім належыла польскай шляхце. Паліт. пытанні, якія бел. шляхта прасіла вырашыць у польскага караля шляхам прыняцця адпаведных законаў, не траплялі ў агульны Сойм.

Таму вельмі хутка дэпутаты сойма ад ВКЛ дамагліся выдання асобных заканадаўчых актаў для дзеяння ў межах ВКЛ, што не было прадугледжана Люблінскай уніяй. Статут ВКЛ 1588 г. (были 1529,66) адыходзіў ад умоў Люблінскай уніі. Так, забарана палякам набываць зямельную ўласнасць у межах ВКЛ, захоўваў права ВКЛ на асобнае заканадаўства, уласны дзяржаўны апарат і войска. Польскія паны не мелі права займаць дзяржаўныя пасады ў межах ВКЛ. Адметным было і тое, што статут 1588 г. замацаваў у якасці дзяржаўнай старабеларускую мову.

Аднак у целым гэтыя прававыя нормы не маглі спыніць галоўнага- заняпаду дзяржаўнасці. Справа ў тым, што ў Рэчы Паспалітай з цягам часу ўсе галіны ўлады – заканадаўчую, выканаўчую, судовую – прыбрала ў свае рукі шляхта.

Кароль РП выбіраўся на сойме і поўнасцю залежыў ад яго рашэнняў.

Такім чынам, агульная палітычная сістэма РП была па форме рэспубліканскай, а па зместу і сутнасці – алігархічнай. Гэта садзейнічала развіццю ўсеагульнага крызісу Рэчы Паспалітай.

Выключныя правы, якімі валодала польская шляхта, вабілі палітычную эліту ВКЛ. Таму на працягу XVII ст. амаль уся беларуска-літоўская шляхта прыняла каталіцтва і была асімілявана палякамі.

Палітычныя супярэчнасці, войны паміж Вільняй і Масквой, а потым паміж Рэччу Паспалітай і Маскоўскім царствам спрыялі таму, што ў ВКЛ узмацніўся ўніяцкі рух, які ставіў на мэце аб’яднанне праваслаўнай царквы, але не з касцёлам увогуле, а толькі з Ватыканам. Пасля таго, як у Маскве ў 1589 г. быў створаны патырярхат, які атрымаў права на кіраванне праваслаўнай царквой і ў ВКЛ, уніяцкі рух у ВКЛ рэзка ўзмацніўся.

У 1595 г. папа Рымскі падпісаў акт уніі для праваслаўнай царквы ў межах ВКЛ, а ў 1596 г. праваслаўныя епіскапы ВКЛ са свайго боку падпісалі царкоўную унію з Рымам у Брэсце. Згодна з умовамі ўніі праваслаўная царква трапіла ў палітычныю і кананічную залежнасць ад Рыма, але кампрамісам было тое, што яна захавала традыцыйную праваслаўную абраднасць.

Такім чынам, палітычнае, прававое і ідэалагічнае становішча ВКЛ у складзе Рэчы Паспалітай вызначалася стратай асноў дзяржаўнасці і нацыянальнай самабытнасці ва ўсіх сферах жыцця народа.

 

 







Последнее изменение этой страницы: 2016-08-16; Нарушение авторского права страницы

infopedia.su Все материалы представленные на сайте исключительно с целью ознакомления читателями и не преследуют коммерческих целей или нарушение авторских прав. Обратная связь - 3.227.249.234 (0.009 с.)